انواع کشتی که در نظر گرفته می شود ، عبارت اند از :
– کشتی های مسافربری
هر چند ، دیگر کشتی های خیلی بزرگ مسافربری ساخته نمی شود ، ولی کشتی های توریستی به ابعاد کوچکتر و برای مسافتهای نه چندان بزرگ متداول بوده و بسیاری از آنها قابلیت حمل و نقل خودروهای شخصی و کامیونها را توام با مسافر دارند و طوری ساخته شده اند که خودروها با حرکت افقی در آنها داخل و یا از آنها خارج می شوند.
– کشتی های معمولی باری برای حمل اقسام کالا (جنرال کارگو)
این کشت یها دارای انبارهائی هستند که صندوق های کالا را در آنها قرار داده و محکم می بندند (تا در تلاطم دریا جابه جا نشوند). ورود و خروج صندوقها و سایر بارها عمودی صورت می گیرد ، ولی بعضی از کشت یها طور ساخته شده اند که ورود و خروج افقی در آنها میسر است. در داخل انبارها ممکن است جدارهای عرضی قائم قرار داده شوند و انبارها به قسمتهای چندی هم در سطح و هم در ارتفاع تقسیم کردند.
– کشتی های ویژه برای حمل واحدهای بزرگ بار
این کشتی های عمدتاً ناوهای صندوقه بر با بارگیری و باراندازی قائم و کشتی های ویژه حمل کامیون و یدک کش و دیگر وسائل مشابه با بارگیری و باراندازی افقی (رو رو) هستند.
تعدادی کشتی های خاص ، حمل بارهلای رودخانه ها هم موجود است.
این حمل و نقل نیازی به استفاده از تاسیسات بندری ندارد. دو به ها (1300 تن یا 900 تن) مستقلاً در رودخانه به حرکت خود ادامه می دهند تا به مقصد که بندری در داخل رودخانه ایت ، برسند.
– کشتی های خاص کالاهای بی ظرف (کشتی های فله بر)
(حمل مواد معدنی ، زغال سنگ ، غلات و غیره)
در سالهای اخیر ، کشتی هائی از این نوع ساخته شده که دو طرف انبار مخازنی برای حمل مواد نفتی نیز پیش بینی شده است. این کشتی ها از نظر بازده بر سایر کشتی ها ترجیح دارند و تعداد آنها رو به افزون است و درصد مهمی از کشت یهای باری را تشکیل می دهند. این کشتی ها را اوبو ممی نامند: بزرگترین آنها از 260000 تن ظرفیت متجاوز است.
ناوگان این گونه کشتی ها در سال 1983 متجاوز از 169000000 تن
– کشتی های حمل کالاهای مایع یا گاز بدون ظرف
این کشتی ها دارای مخازنی جهت مواد نفتی ، روغن و یا گازهای طبیعی می باشند. برای حمل گاز کشتی ها که “GNL” نامیده می شوند ، دارای مخازن سرماساز هستند تا دما را به حد کافی پائین نگاه دارد (برای حمل متان مایع 162-). بزرگترین کشتی از این نوع 125000 متر مکعب ظرفیت دارد. طرح کشتی هائی به گنجایش 300000 متر مکعب تحت مطالعه است.
کشتی های نفتکش را به کشتی های VLCC و ULCC تقسیم می کنند که اولی ها کمتر از 400000 تن و دومی ها بیشتر از 400000 تن ظرفیت دارند.بعضی ها کشتی های بسیار بزرگ طوری ساخته نمی شوند که آبخور آنها (عمقی که بدنه کشتی در آب فرو می رود) موقعی که باردارند ، از 72 پا تجاوز نکنند. این مقدار حد نهائی قابل استفاده در آبراه بندر رتردام است. بزرگترین نفتکش ها تقریباً 350 متر طول ، 70 متر طول ، و 70 متر عرض و 22 متر عمق آبخور برای 450000 تن بالر دارند.
ناوگان کشتی های نفتکش جهان از 301000000 تن متجاوز است.
بزرگترین نفتکش در حال حاضر 550000 تنی و به طول 414 متر و عرض و آبخور 5/28 متر است.
روند کنونی ساخت نفتکش های 100000 تا 150000 تنی را ترجیح می دهد.
– با رج های بی موتور (دو به ها)
این دوبه ها با یدک کش کشیده می شوند و یا یدک کش آنها را به جلو می راند.
فایده نظری دوبه ها این است ه عمل یدک کش را از عمل باربری مجزا می سازد و به این ترتیب یدک کش می تواند یک یا دو به را حرکت دهد. هم چنین ، مققرات دریائی اجازه کاهش تعداد نفرات را در این شرایط می دهد. نفرات لازم در یک یدک کش کماتر از نفرات لازم در یک کشتی است. سرعت این دوبه ها 5 تا 10 گره دریایی است.
– کشتی های ماهیگیری
این کشتی ها از قایقهای کوچک صید تا کشتی های معمولی به طول 100 متر را شامل می شود. برای صید در دریاهای دوردست کشتی های بزرگ (35000 تن) که در واقع کارخانه های شناور هستند ، به کار برده می شوند. هر یک از این کشتی ها دارای چند کشتی کوچک صید می باشند که محصول خود را به کشتی بزرگ تحویل می دهند. در این کشتی ماهی ها را پاک کرده و به صورت تجارتی در می آورند و در سردخانه های آن جای می دهند.
– کشتی های خدمات و وسایل ساختمانی
یدک کش های بندری و قایقهای ارتباط و کشتی های علائم گذار و کشتی های لاروب و جرثقیل های شناور و کشتی های یخ شکن و غیره از این نوع می باشند.
– کشتی های تفریحی
ار قایقهای کوچک بادبانی تا کشتی های به طول چند ده متر که بیشتر جنبه های ورزشی و تفریحی دارند.
– کشتی های جنگی
نوع و اندازه آنها بسیار متفاوت است. کوچکترین آنها قایقهای مسلح کنترل سواحل و بزرگترین آنها ناوهای هواپیمابر 100000 تنی می باشند.

تاریخچه حمل و نقل:
اگر در جستجوی ریشه و یا نحوه بوجود آمدن صنعت پیچیده و متنوع حمل و نقل و ارتباطات برآئیم از طریق مطالعه و بررسی سیر تحول و تمدن بشری در خواهیم یافت که پیدایش حمل و نقل و ارتباطات همراه با تحولات اجتماعی ، اقتصادی و تکنولوژیکی و شیوه های زندگی انسان بوده است.
نیازهای انسانی و بشری موجب ایجاد شبکه راههای ارتباطی ، وسائل ارتباطات و پیام رسانی ، حمل و نقل انسان و کالا شده است. همزمان با پیشرفت تمدن ، دانش و فن شناسی ، صنعت حمل و نقل و ارتباطات تحول و تکامل یافته است. بطوریکه بشر از طریق راه رفتن ، بدوش کشیدن ، بکار رفتن و اهلی کردن حیوانات و استفاده از ابزار ساده ، علائم زبان و کتابت ، درصد تامین نیازهای مربوط به جابه جایی انسان و مواد و برقراری ارتباط با دیگر مناطق برآمده است.
ادامه چنین روندی در طی سالیان موجب شده است که حمل و نقل از مراحل استفاده از جاده های مالرو ، قایق های پارویی ، ترن اسبی ، بالن ، به عصر استفاده از شاهراههای آسفالته 4 الی 10 باندی ، آزاد راه و جاده های مختلف دیگر با طول 20 میلیون کیلومتر (500 برابر پیرامون کره زمین) و بیش از 90 میلیون دستگاه وسیله نقلیه غیر شخصی و 330 میلیون وسیله نقلیه شخصی و به بیانی 420 میلیون وسائل حمل و نقل جاده ای و همچنین کشتیهای مختلف فله بر ، ویژه کالاهای خشک ، کانتینری ، کشتیهای غول پیکر نفتی با ظرفیت 665 میلیون dwt و ناوهای هواپیما بر جنگی و زیر دریائی های اتمی و بندرهای عظیمی چون رتردام ، یوکوهاما ، کوبه ، نیویورک ، مارسی ، سنگاپور ، آنتورب ، هامبورگ ، جنوا ، لندن ، سیدنی ، برمن ، گوتنبرگ ، آمستردام ، کپنهاگ و … و بندر امام ، شهید رجائی و باهنر و … به قطارهای سریع السیر “TGV”(Tres Grande Vitesse) و فشنگی با سرعت 280 کیلومتر در ساعت و بعضاً تا 400 کیلومتر در ساعت و هواپیماهای جت و کنکورد و یا ترکیبی از وسائل حمل و نقل دریایی و جاده ای (کشتی Sca Cum Road , Ro-Ro) و یا ترکیبی از وسائل حمل و نقل دریایی و قطار (Rail-Cum-Sea) و بالاخره ترکیبی از کشتی و هواپیما و سایر وسائل کوچک و بزرگ نظیر ناوها که بعضاً شبیه جزیره ای متحرک عمل می نماید (و یا ترکیبی از قطار و وسائل حمل و نقل جاده ای) (Rail Cum Road) با سیستم “Piggy back” برسد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.